Wprowadzenie do teorii du¿ego bipolaronu

U¿ywaj±c metody adiabatycznej, wyprowadzili¶my równania opisuj±ce ruch wewn¿trzny elektronów w bipolaronie oraz ruch wzgl¿dny polaronów z uwzgl¿dnieniem zwyrodnienia translatorycznego. Dokonano analizy zale¿no¿ci energii wi¿zania du¿ego bipolaronu i masy translacyjnej bipolaronu od separacji interpolaronowej i w¿äciwo¿ci dielektrycznych o¿rodka polarnego. Omówiono wp¿yw korelacji elektronowej na energi¿ wi¿zania i mas¿ translacji bipolaronowej. Uzyskano sekwencj¿ terminów wywo¿anych elektronami i ich zale¿no¿¿ od odleg¿o¿ci pomi¿dzy polaronami. Obliczono cz¿stotliwo¿ci najbardziej prawdopodobnych fototransakcji. Wyznaczono zakresy dopuszczalno¿ci dielektrycznej oraz stäe sprz¿¿enia elektronowo-fononowego, w których wyst¿puje bipolaron trójwymiarowy. Analizie poddano gruntowy stan singletowy bipolaronu w rejonie po¿redniej wytrzymäo¿ci sprz¿¿enia. Stwierdzono, ¿e struktura przestrzenna bipolaronu o po¿redniej wytrzymäo¿ci na sprz¿¿enie reprezentuje osiowo symetryczne quasi molekularne tworzenie si¿. Przedstawiono podstawowe i wzbudzone warunki elektroniczne bipolaronu.