Voorlopige structuur van de stichtingsclausule

Het werk is gewijd aan de analyse van het tijdspatroon van de waarneming en zijn relatie tot de wetten van het denken. De evolutie van het tijdschema van de perceptie van het klassieke Cartesiaans-Locco naar Husserl's fenomenologie en fundamentele ontologie van Heidegger wordt in overweging genomen. Tegelijkertijd worden de vervormingen die de funderingsclausule ondergaat in aanmerking genomen, vanaf de eerste duidelijke formulering in de "Monadologie" van Leibniz tot aan de semestercursus "funderingsclausule" van Heidegger. Het verband tussen de temporele meting van het waarnemingspatroon en de beoordeling van de grondclausule wordt getoond: hoe verliest de grondclausule haar status als een strikte logische wet en hoe wordt ze een motivatie die inherent is aan het denken? Het verband tussen het afbreken van de klassieke notie van perceptie en het weigeren om een systeem van wetenschappen op te bouwen in overeenstemming met een strikt logische conclusie wordt ook besproken.