Visuele psychofysica

Het gebruik van het gezichtsvermogen als een bron van overleving en aanpassing aan de omgeving is een evolutionair mechanisme. Vanaf het moment dat het licht het netvlies binnenkomt tot de fototransductie, vindt een reeks transformaties plaats zodat ruimtelijke visuele verwerking kan plaatsvinden. De aanwezigheid van stoornissen maakt het mogelijk de "normale" verwerking te begrijpen, aangezien ziekten kunnen worden beschouwd als een "verminderde" versie van gezond functioneren. Het gebruik van visuele psychofysica om het ruimtelijk zien te evalueren stelt ons in staat de werking van receptoren te lokaliseren en te observeren, waarbij bijvoorbeeld onderscheid kan worden gemaakt tussen de werking van kegeltjes en die van staafjes. Inzicht in het ruimtelijk zien is dus van groot belang voor de neurowetenschappen, omdat parallellen kunnen worden getrokken over neurofysiologische mechanismen en hun verbanden met bijvoorbeeld neuropsychiatrische stoornissen. In dit boek wordt specifiek ingegaan op de relatie tussen visuele psychofysica en schizofrenie.