VIrussen en parodontale aandoeningen

Recent microbiologisch onderzoek naar parodontale aandoeningen heeft zich toegespitst op de mogelijke betrokkenheid van menselijke virussen bij de etiologie en pathogenese van destructieve parodontale aandoeningen.Individuele parodontale laesies herbergen miljoenen genoomkopieën van humane herpesvirussen, humane cytomegalovirussen, epstein-barrvirussen, humane papillomavirussen, humane immunodeficiëntievirussen, hepatitis B- en C-virussen. Van hen zijn EBV en CMV de meest onderzochte virussen in de parodontologie en er zijn meer dan 1 miljoen genoomkopieën geïdentificeerd op een enkele plaats van infectie. De gingivale sulcus of parodontale pocket is voorgesteld om te fungeren als een reservoir tussen perioden van recidief van de herpetische infecties. Adhesie is nodig voor de vestiging van bacteriële populaties op mucosale oppervlakken, een belangrijke eerste stap in infectie en een verhoogde vatbaarheid voor bacteriële adhesie kan de opkomst van pathogenen ondersteunen. Virussen kunnen een belangrijke rol spelen in dit proces door cellen voor te bereiden op bacteriële infecties. Het is mogelijk dat parodontitis het resultaat is van uitgebreide en deels tegengestelde immuunreacties tegen gecombineerde virale en bacteriële infecties.