Vek russkogo groteska

An'ku, kak i drugih Lüdej, ohwatilo p'qnqschee oschuschenie torzhestwa sprawedliwosti. Ona staralas' krichat' gromche wseh, smeqs' wzahlöb, obzhigaq schöki gorqchimi slezami, s nezhnost'ü chuwstwuq, kak prodolzhaet melko drozhat' w eö ob#qtiqh mat'. Na scenu wyshel woennyj garmonist, i s hodu zazheg ozornuü Frontowuü pesnü. Pod sosredotochennym i wzweshennym wnimaniem woennyh oschastliwlennaq tolpa zashlas' w plqse. Kogda wihr' wostorga wzql ocherednoj gradus, stoqschij u kraq äshafota oficer neozhidanno zamer, i ustremil swoj wzor wdal'. Bukwal'no cherez sekundu Lüdi perehwatili ego wzglqd i nachali oborachiwat'sq. Stihla garmon'. An'ka uslyshala, kak grohochut wdaleke motory. Eö serdce zabilos' w radostnoj trewoge. Prodolzhaq prizhimat' mat', ona pobezhala wperöd, rastalkiwaq Lüdej. No te uzhe sami nesli ih. Sneg perestal idti, i ona uwidela, kak w luchah padaüschego Solnca iz-za linii gorizonta wypolzaüt ogromnye woennye mashiny. An'ka ponqla, chto eö otec wernulsq. A äto znachilo, chto Perelom swershen.