Uit de Genealogie van de Straf

Dit essay analyseert het concept van de genealogie van de straf dat Friedrich Nietzsche uitwerkt in de Genealogie van de Moraal, met als doel aan te tonen dat er in Nietzsches filosofie reflecties van juridisch belang zijn die een relevante rol kunnen spelen in de hedendaagse discussie over het strafrecht. De uiteenzetting verloopt in twee hoofdstukken die respectievelijk handelen over: Het begrip genealogie en De genealogie van de straf. De lange geschiedenis van straf toont de radicale fluïditeit van haar betekenis aan, die de uitwerking van een definitief concept onmogelijk maakt. De genealogie is echter in staat een verdoezeld gevoel van straf terug te vinden: het is een actieve genegenheid, een plezier, een jouissance, een feest. In het algemeen interpreteert Nietzsche het proces van humanisering van de straf als een verfijning van de wreedheid, waarbij het wrede aspect van de straf niet geleidelijk wordt afgeschaft, maar wordt versterkt, en nu op een latente manier zelfs in de meest beschaafde straf wordt aangetroffen.