To nie ta¿ma, to fakt: napi¿cia mi¿dzy instrumentem a obiektem

Edukacyjne znaczenie kina jest uznawane od pocz¿tku XX wieku, a wynalazek, który wydawä si¿ by¿ niczym wi¿cej ni¿ ¿artem bez przysz¿o¿ci, stä si¿ wielkim przemys¿em rozrywkowym i siódm¿ sztuk¿. Niniejsza praca dotyczy relacji mi¿dzy szko¿ami a zasobami audiowizualnymi, zw¿aszcza kinem, w oparciu o zäo¿enie, ¿e chociä szko¿y s¿ wyposäone, w¿¿czenie kina w codzienne ¿ycie szko¿y nie ma miejsca, a równolegle nie ma troski o szkolenie nauczycieli w tym zakresie. Badania empiryczne przeprowadzone w publicznych szko¿ach ¿rednich w mie¿cie São Paulo, za pomoc¿ kwestionariuszy i wywiadów z nauczycielami, a tak¿e teoretyczne refleksje na temat historycznego znaczenia j¿zyka kina i jego charakteru jako historycznie zgromadzonej wiedzy, która ma by¿ przekazywana przez szko¿¿ tym, którzy do niej przychodz¿, doprowadzi¿y nas do wniosku, ¿e szko¿a nadal fragmentarycznie, nieadekwatnie i pocz¿tkowo wykorzystuje nowe j¿zyki, technologie i wiedz¿; uzyskuj¿c w ten sposób wyniki znacznie poni¿ej tego, co mog¿aby osi¿gn¿¿ dzi¿ki skutecznemu wykorzystaniu tych j¿zyków, technologii i wiedzy.