Sztuka retoryczna Arystotelesa

Niniejsza praca stara si¿ wykazä, ¿e w my¿li retorycznej Arystotelesa istnieje pogodzenie dwóch antagonistycznych koncepcji sztuki retorycznej: Plato¿skiej i sofistycznej. Pod wp¿ywem Platona Arystoteles stara si¿ zachowä retoryczn¿ praktyk¿ relatywizmu moralnego, przypisuj¿c sztuce perswazyjnej mowy funkcj¿ etyczno-polityczn¿, polegaj¿c¿ zarówno na obronie prawdy i sprawiedliwo¿ci w mie¿cie, jak i na umacnianiu cnót etycznych obywateli, których celem jest dobre ¿ycie w ogóle . Jednak w odniesieniu do podej¿cia do sofistów Arystoteles utrzymuje, ¿e etyczno-polityczna funkcja sztuki retorycznej uzasadniäaby zastosowanie wszystkich dost¿pnych ¿rodków retorycznych w celu przekonania s¿uchaczy, takich jak odwo¿anie emocjonalne i nacisk na ekspresj¿ enuncjatywn¿, poniewä nie do przyj¿cia jest sytuacja, w której prawda i sprawiedliwo¿¿ s¿ przezwyci¿¿ane przez swoje przeciwie¿stwa. Jednak takie ¿rodki nie mog¿ by¿ bardziej istotne dla argumentacji ni¿ u¿ycie entimemmy - rodzaju sylogizmu, który opiera si¿ na prawdopodobie¿stwach i znakach.