Swoboda przemieszczania si¿ a integracja

Niniejsza teza bada nieformalne bariery, jakie napotykaj¿ wysoko wykwalifikowani obywatele UE-15 (osoby przemieszczaj¿ce si¿ swobodnie) w Kopenhadze. Centralnym punktem badania jest uzyskanie pogl¿du na to, w jaki sposób osoby przemieszczaj¿ce si¿ swobodnie i kopenhascy obywatele wspó¿tworz¿ wyj¿tkowe ramy integracji. W tej optyce zarówno osoby przemieszczaj¿ce si¿ na stäe, jak i Kopenhaga s¿ czynnikami potencjalnych nieformalnych barier, bior¿c pod uwag¿ ich odpowiednie cechy charakterystyczne. Poprzez studium przypadku badanie ma na celu zbadanie, w jaki sposób osoby przemieszczaj¿ce si¿ na zasadzie dobrowolno¿ci postrzegaj¿ Kopenhag¿ i jakie nieformalne bariery utrudniaj¿ im integracj¿ w Kopenhadze. Badania te opieraj¿ si¿ na danych empirycznych. Zwraca si¿ uwag¿ na postrzegane nieformalne bariery, ale równie¿ na to, w jaki sposób postawy osób przemieszczaj¿cych si¿ samodzielnie w stosunku do migracji i osiedlania si¿ uczestnicz¿ w tworzeniu nieformalnych barier. Swoboda przemieszczania si¿ osób swobodnie przemieszczaj¿cych si¿ jest istotnym elementem ich mobilno¿ci, który staraj¿ si¿ utrzymä przy migracji. Jednak swoboda przemieszczania si¿ i bardziej trwäe osiedlanie si¿ w nowym kraju mog¿ okazä si¿ wzajemnie wykluczaj¿cymi si¿ czynnikami wewn¿trzeuropejskiej mobilno¿ci.