SUBIEKTYWNA ANALIZA OBRAZOWANIA DRÓG ODDECHOWYCH

Ocena górnych dróg oddechowych i ich interakcji z rozwojem i wzrostem twarzoczaszki jest przedmiotem zainteresowania wielu dziedzin nauki zwi¿zanych z ochron¿ zdrowia, takich jak otolaryngologia, patologia mowy, pediatria i stomatologia. Niedro¿no¿¿ górnych dróg oddechowych powoduje zaburzenia oddychania, co mo¿e mie¿ istotny wp¿yw na prawid¿owy rozwój struktur czaszkowo-twarzowych, powoduj¿c niedobory w poprzecznym wzro¿cie szcz¿ki, jak równie¿ jest przyczyn¿ rotacyjnego wzrostu tylnej cz¿¿ci ¿uchwy. Anomalie te wymagaj¿ wczesnego wykrycia, do oceny strukturalnych i czynno¿ciowych w¿äciwo¿ci górnej drogi oddechowej stosuje si¿ ró¿ne techniki badawcze, od prostych ogl¿dzin po zaawansowane technologicznie metody obrazowania. Wielu pacjentów z bezdechem sennym ma zmniejszon¿ powierzchni¿ gard¿a, co udokumentowano za pomoc¿ kilku technik, w tym cefalometrii rentgenowskiej, fluoroskopii, tomografii komputerowej i rezonansu magnetycznego. Celem niniejszego opracowania jest opisanie ró¿nych metod badawczych stosowanych do opisu górnych dróg oddechowych.