Studies over mono- en dioxorhenium (V) -complexen

Het begrip van oxorhenium (V) Rhenium (V) -complexen als radiofarmaca voor therapie en diagnose heeft aandacht gekregen vanwege hun geschikte radionucleaire eigenschappen, dwz 186Re: Emax = 1,1 MeV voor bèta-emissie en Emax = 0,137 MeV voor gamma-emissie met t1 / 2 = 90,6 uur, 188Re: Emax = 2,1 MeV voor bèta-emissie en Emax = 0,155 MeV voor gamma-emissie met t1 / 2 = 17 uur. Daarom zijn de chemische eigenschappen van verschillende monooxo- en dioxorhenium (V) (ReO3 + en ReO2 +) complexen onderzocht als basisstudies voor hun toepassing op radiofarmaceutica. Er is echter slechts beperkte informatie beschikbaar over de elektrochemische eigenschappen en stereo-isomerie van oxorhenium (V) -complexen in niet-waterige oplossingen, ondanks het belang in verband met in vivo gedrag, d.w.z. de reactiviteit met redoxmiddelen. Dit boek behandelt een doctoraatsstudie en de resultaten ervan over de gerelateerde onderwerpen.