Stedelijk landbeleid en woningbouw in Indonesië

Bij de keuze van de stad Surabaya, Indonesië, als case study, gaat dit boek in op de implementatie van een 'locatievergunning'. In wezen biedt deze vergunning ontwikkelaars de mogelijkheid om grond van grondeigenaren te kopen om te gebruiken voor woningontwikkelingsactiviteiten. Diverse beperkingen in verband met deze vergunningen en landeigendomspatronen in Indonesië, werpen enige problemen op bij het grondverwervingsproces. Deze verschillende beperkingen genereren op hun beurt een verscheidenheid aan strategieën van de betrokken partijen om hun eigen voordelen te plukken. Zowel juridisch als in strijd met de bestaande regelgeving. Aanvankelijk is er een soort bewering dat woningontwikkelaars de meest 'stoute' zijn in het landaankoopproces. Veldstudies geven echter aan dat er vrij complexe vraagstukken zijn die verband houden met juridische, economische en sociale aspecten van de betrokken partijen. Ze zijn samengesteld uit overheidsfunctionarissen als het verlenen van vergunningen aan grondverwerving, landeigenaren, woningontwikkelaars en andere intermediaire partijen. Zwakke punten in de wetshandhaving spelen ook een belangrijke rol bij de fijne kneepjes van de implementatie van de locatievergunningen voor woningontwikkelingsactiviteiten in Indonesië.