Spraakindividualiteit als semiotisch systeem

Het probleem van de spraakindividualiteit kan claimen een eigenaardig centrum te zijn waar de belangen van verschillende disciplines en benaderingen van de studie van de taal zich kunnen verenigen. Dit zijn zowel systeem-structurele benadering als disciplines die verband houden met de antropocentrische visie op taal, d.w.z. sociolinguïstiek, psycholinguïstiek, pragmatiek, cognitieve taalkunde. Alle genoemde disciplines in een of andere vorm hebben betrekking op de taalkundige persoonlijkheid - een persoon in zijn of haar vermogen om spraak te genereren en te begrijpen, en spraakindividualiteit is, hoewel verre van de enige, een van de belangrijke aspecten van de studie van "de mens in de taal". De studie van de spraakindividualiteit is nauw verbonden met het probleem van de beheersing van het taalsysteem, aangezien de taalkundige persoonlijkheid, de beheersing van de objectieve taalstructuur, naarmate deze zich ontwikkelt, manieren van interactie met de taal ontwikkelt, het vermogen om deze op ongebruikelijke wijze te gebruiken, creatief in overeenstemming met de taken die zij voor zichzelf stelt. De complexe beschouwing van de spraakindividualiteit zorgt voor een conceptuele uitwisseling tussen verschillende domeinen van theoretisch onderzoek en praktische ontwikkelingen met betrekking tot het probleem van de individualiteit in de tekst.