Secularisatie in Turkije

Secularisatie is een cement van de Turkse modernisering en de opbouw van de natiestaat. De verwesterlijking en modernisering werden naast de secularisatie geaccepteerd en in tegenstelling tot andere voorbeelden van secularisatie ontwikkelde Turkije een originele definitie en een proces naar secularisatie. In het Turkse model werd de islam onder staatscontrole gebracht als gevolg van historische en maatschappelijke ontwikkelingen. De islam werd echter niet alleen gecontroleerd, maar ook gemanipuleerd door de staat om de ideologie van de hegemoniale statistiek te reproduceren en de legitimiteit van de soevereiniteit van de staat over zijn onderdanen te handhaven. Deze praktijken leiden tot een tegenstrijdig begrip van het laïcisme en een omstreden positie van de staat in zijn relatie tot de islam. Het verschil tussen de grondwettelijke definitie van laïcisme en de institutionele praktijken en beleidslijnen die volgens de staatsdefinitie van laïcisme niet-laciaal zijn, maakt de massa's dichter bij de religie in plaats van bij het secularisme. Het gebruik van slechts één religie (islam) en één sekte (soennitische-Hannifin) om de legitimiteit van de Turkse staat te versterken, kan de soevereiniteit van de staat in de perceptie van de niet-moslim- en niet-hannifinvolkeren schaden.