Schoolkartering en microplanning in het onderwijs

In de eerste plaats gaat het bij het in kaart brengen van scholen vooral om de kwestie van de toewijzing van middelen. Met andere woorden, het gaat om de efficiëntie bij de toewijzing van middelen, vooral met het oog op het creëren van onderwijsvoorzieningen. Microplanning daarentegen gaat over kwesties met betrekking tot een betere benutting van de middelen die reeds door het planningsproces worden verstrekt. Met andere woorden, het in kaart brengen van scholen heeft betrekking op een optimale allocatie van middelen, terwijl microplanning betrekking heeft op een optimale benutting van middelen. In de tweede plaats gaat het bij het in kaart brengen van scholen vooral om het creëren van onderwijsfaciliteiten en ligt de focus op input en voorzieningen. Microplanning daarentegen richt zich op zaken die betrekking hebben op processen en outputs, zowel op lokaal niveau als op institutioneel niveau. Ten derde is het in kaart brengen van scholen altijd normatief. Zo zijn de normen voor het openen van scholen in Ethiopië op dit moment: maximale loopafstand van 5 km; en bevolking van ongeveer 600 gezinnen in de vlakte en ongeveer 500 gezinnen in tribale of heuvelachtige gebieden. De microplanning houdt zich niet strikt aan dergelijke normen. Het is meer een outputgerichte oefening dan een op normen gebaseerde activiteit.