RADZIECKIE KINO PÓ¿NEGO STALINIZMU

W latach 1945-1953 ZSRR prze¿ywä ostatnie lata w¿adzy Stalina. Kraj odbudowywä si¿ po hekatombie II wojny ¿wiatowej. Samo kino podnosi¿o si¿ po fizycznych zniszczeniach na Zachodzie i mobilizacji do wysi¿ku wojennego poprzez studia przeniesione na Wschód, do Azji ¿rodkowej. Konstytucja kina w czasach pó¿nego stalinizmu przechodzi¿a przez kolejne fazy. W latach 1945-1947 ambitne, krytyczne i odwäne filmy wychodzi¿y spod r¿ki filmowców, którzy korzystali z autonomii uzyskanej przez spo¿ecze¿stwo podczas wojny i potrzeby zdobycia poparcia pästwa. Ale na kädym kroku byli te¿ zaangäowani filmowcy. Po 1947 roku wolno¿¿ artystyczna zostäa ograniczona, a kino zostäo zmuszone lub zaproszone do udziäu w projekcie jedno¿ci narodowej w obliczu nowego konfliktu, teraz zimnego w Europie i gor¿cego w rodz¿cym si¿ Trzecim ¿wiecie. Aby zwalczä antykomunistyczn¿ i antyradzieck¿ propagand¿, kino produkowäo propagand¿ antyangloamerykäsk¿. Mogli by¿ postrzegani jako zwykli kapitali¿ci, opresyjni, chciwi i wyzyskuj¿cy, ale mogli te¿ by¿ pijani - nie wódk¿, ale ginem dla biednych lub whisky dla bogatych.