Przyczyny i konsekwencje niestabilno¿ci genomu w raku prostaty

Ewolucja raka prostaty od prawid¿owego nab¿onka poprzez ¿ródnab¿onkow¿ neoplazj¿ gruczo¿u krokowego do raka inwazyjnego charakteryzuje si¿ szczególnymi nieprawid¿owo¿ciami genomowymi, które s¿ generowane g¿ównie w fazie przednowotworowej. Uwäa si¿, ¿e dysfunkcja telomerów jest g¿ównym czynnikiem przyczyniaj¿cym si¿ do tych zmian. Niniejsza rozprawa wyjänia zwi¿zek dysfunkcji telomerów z markerami niestabilno¿ci genomu, takimi jak nieprawid¿owo¿ci chromosomu 8, delecje PTEN i aberracje TMPRSSS2-ERG, a tak¿e wynik HPIN. Zdefiniowano wcze¿niej nierozpoznany zwi¿zek mi¿dzy d¿ugo¿ci¿ telomerów w ró¿nych typach nab¿onka prostaty i s¿siedniego zr¿bu, co sugeruje efekt pola mikro¿rodowiskowego. Dlatego istniej¿ wäne ¿cie¿ki dalszych badä w celu okre¿lenia natury barier dla ewolucji karcynogenezy gruczo¿u krokowego, takich jak starzenie wywo¿ane onkogenami i telomerami, które mo¿na wykorzystä w celach terapeutycznych. Te zrozumienie mo¿e równie¿ pomóc w dostosowaniu leczenia raka prostaty, takiego jak stratyfikacja ryzyka u m¿¿czyzn z HPIN i stosowanie leków celowanych.