Preventie van tandcariës naast fluoriden

Tandcariës wordt gedefinieerd als een bacteriële ziekte van verkalkt tandweefsel en wordt gekenmerkt door demineralisatie van het anorganische en vernietiging van het organische gedeelte van de tand. Het cariësproces is een continu proces dat het gevolg is van een onevenwicht tussen vele cycli van demineralisatie en remineralisatie in plaats van een unidirectioneel demineralisatieproces. Cariës is het gevolg van de wisselwerking tussen drie belangrijke factoren: koolhydraten in de voeding, cariogene bacteriën in tandplaque en een gevoelig hard tandoppervlak. Er zijn voortdurend inspanningen geleverd om cariës uit te roeien, maar cariës is nog steeds wijdverbreid. Het punt waar rekening mee moet worden gehouden is dat cariës, als de laesie niet is verhard, chemisch kan worden teruggedrongen of gestopt. Waarom geen fluoridestrategieën? Het effect van fluoride op cariës in putjes en spleten is beperkt. Een strategie met veel fluoride kan leiden tot nadelige effecten. Niet-fluoride middelen zoals arginine, probiotica, novamine, dentifrine, chlorofyl, plantenextracten, propolis, xylitol, anti-enzym pasta, anti-microbiële middelen, chlorohexidine, CPP-ACP etc. kunnen dienen als aanvullende therapeutica voor het voorkomen, stoppen of zelfs omkeren van tandcariës.