Postmoderne absurditeit

In dit boek wordt Waiting for Godot, Happy Days en Endgame van Samuel Beckett geanalyseerd als metafictie-toneelstukken die de aandacht vestigen op hun status als artefacten door vragen te stellen over de relatie tussen fictie en realiteit, meestal met ironie en zelfreflectie. De toneelstukken van Beckett, die in het midden van het Theatre of the Absurd zijn geplaatst, duiden vooral op de slechte situatie van de mens die worstelt voor zijn brood te midden van de chaos om hem heen. Dit is het uitstekende kenmerk van Beckettiaanse toneelstukken en gezien de culturele, sociale en politieke context waarin Beckett leefde en de postmoderniteit ontstond, komen we een schrijfstijl tegen die de grenzen van naturalistisch drama heeft gescheurd waarin de conventionele plot de essentie is. In plaats daarvan zijn de spelen van Beckettian, en vooral de spelen die hier zullen worden afgehandeld, verre van een bepaald plot en impliceren ze verlamde actie. Dat wil zeggen, er is geen duidelijke vooruitgang. Ze spelen meestal in toneelstukken en parodiëren de menselijke situatie.