Postawy egalitarne w spo¿ecze¿stwie polskim w latach 1992 - 2002

W opozycji do klasycznej tezy o zwi¿zku postaw egalitarnych z po¿o¿eniem w strukturze spo¿ecznej (rozumianym obiektywnie lub subiektywnie), wskazuj¿cej i¿ jednostki o ni¿szej pozycji spo¿ecznej cz¿¿ciej przejawiaj¿ postawy egalitarne ni¿ cz¿onkowie grup o pozycji spo¿ecznie wy¿szej, weryfikacji empirycznej (na podstawie danych PGSS za lata 1992 ¿ 2002) poddano hipotez¿, i¿ na rzeczone postawy w badanym okresie wi¿kszy wp¿yw wywieräo poczucie upo¿ledzenia b¿d¿ce wynikiem porównä jakie jednostki gorzej uposäone materialnie czyni¿ wobec lepiej uposäonych, czyli relatywna deprywacja. Tym samym nawi¿zali¿my do klasycznych ju¿ ustale¿ W. G. Runcimana i jego pracy ¿Relative Depravation and Social Justice¿. Do specyfiki polskiego egalitaryzmu próbowali¿my dotrze¿ poprzez analiz¿ dawniejszych badä nad egalitaryzmem w Polsce. Do przyj¿tych w niniejszym studium skali i modelu postaw egalitarnych zaadaptowali¿my zmienne z badä nad egalitaryzmem w Polsce okresu transformacji ustrojowej z pracy W. Zaborowskiego ¿Orientacje egalitarne w spo¿ecze¿stwie polskim w latach 1988 ¿ 1993¿. Przyj¿te tutaj podej¿cie koncepcyjnie käe spojrze¿ na zagadnienie analizowanych postaw z punktu widzenia ich funkcji i zwi¿zku z ¿adem ustrojowym oraz interesami grupowymi, w taki sposób cz¿sto ujmowane w pracach i studiach empirycznych L. Kolarskiej ¿ Bobi¿skiej.