Over de aard van de taalhumor

We voelen dat sommige dingen humoristisch zijn en andere tragisch, maar weten we echt hoe we ze uit elkaar moeten houden? Wanneer we proberen een humoristische boodschap over te brengen, proberen we onze humoristische taal letterlijk buiten de uitdaging van de standaardtaal te plaatsen, die de humoristische lading van haar potentieel zou kunnen beroven. Het belangrijkste doel van deze publicatie is om te onderzoeken hoe de taalhumor in vier geselecteerde werken van Woody Allen voorbij de uitdaging wordt geplaatst en welke semantisch-structurele relaties en discoursstrategieën worden gebruikt in de uitdrukking ervan. Het richt zich vooral op het script van Annie Hall (1977) en Manhattan Murder Mystery (1993) om de filmische kortsluitingbehandeling van teken te onderzoeken, die betekenaar en betekenisgever in bijna dezelfde positie plaatst. Het probeert ook het idee aan de orde te stellen dat films moeilijk uit te leggen zijn omdat ze gemakkelijk te begrijpen zijn.