Orientalizm i kontynuacja Oratorium Angielskiego

Orientalistyczne analizy w muzyce eksplodowäy dziedzin¿ muzykologii w latach 80. i 90. Brakuje jednak badä nad orientalizmem w gatunkach sakralnych. W studium tym Elissa Keck bada aspekty orientalizmu w obr¿bie angielskiego gatunku oratoryjnego, a konkretnie Biesiady Belszazara Williama Waltona (1931). Keck twierdzi, ¿e oratorium to odzwierciedla ideologie orientalistyczne poprzez opozycj¿ binarn¿, która utrwala g¿ównie negatywne stereotypy Bliskiego Wschodu. Analizuj¿c spo¿eczny, polityczny i muzyczny kontekst Biesiady Be¿¿arów w mi¿dzywojennej Anglii, Keck czerpie z XVIII-XX-wiecznych kompozycji zachodnich, które w podobny sposób zaw¿aszczaj¿ Orient. Dok¿adna analiza tego oratorium odzwierciedla przywi¿zanie Waltona do standardowych znacze¿ tonalnych, harmonicznych i orkiestrowych orientalizmu, ustalonych przez kompozytorów wschodnich przed nim. Keck twierdzi, ¿e ekspozycja Waltona na orientalizm od najm¿odszych lat, a tak¿e rosn¿ce w okresie mi¿dzywojennym nastroje nacjonalistyczne w Anglii, uksztätowäy jego koncepcj¿ Orientu jako miejsca przemocy i barbarzy¿stwa, promuj¿c jednocze¿nie Zachód, przedstawiony przez Izraelitów w ¿wi¿cie Bie¿szazara, jako racjonalny i cywilizowany.