Optymalizacja kompozytów samosmaruj¿cych

W zwi¿zku z obecn¿ trosk¿ o ¿rodowisko i zrównowäony rozwój, szczególn¿ wag¿ przywi¿zuje si¿ do efektywno¿ci energetycznej, zarówno w procesach produkcyjnych, jak i w stosowaniu produktów. Wi¿ksz¿ efektywno¿¿ energetyczn¿ mo¿na osi¿gn¿¿ poprzez wi¿ksz¿ kontrol¿ w¿äciwo¿ci trybologicznych materiäów, tj. kontrol¿ zjawisk zwi¿zanych z tarciem, smarowaniem i zu¿yciem. Produkcja materiäów o lepszych w¿äciwo¿ciach trybologicznych zapewnia d¿u¿sz¿ ¿ywotno¿¿ i redukcj¿ kosztów, poprzez mniejsz¿ liczb¿ zmian cz¿¿ci lub konfiguracji maszyn, a tak¿e minimalizacj¿ produkcji zanieczyszczaj¿cych gazów. W tym kontek¿cie, jednym ze sposobów zwi¿kszenia ¿ywotno¿ci materiäów, a tym samym efektywno¿ci energetycznej procesu, jest kontrolowanie tarcia i minimalizowanie zu¿ycia poprzez wytwarzanie elementów samosmaruj¿cych. Niniejsza ksi¿¿ka obejmuje najpierw podstawow¿ wiedz¿ na temat smarowania stäego i plazmowego, a nast¿pnie opisuje, czym s¿ samosmaruj¿ce si¿ kompozyty oraz czym jest wzbogacanie powierzchni i jak mo¿na je zastosowä do optymalizacji samosmaruj¿cych si¿ kompozytów.