ONTOGENE VEREDELING: VAN FYLOGENIE TOT ONTOGENIE

Er zijn evenveel kweekstijlen als er culturen zijn. Eén model, dat gemeenschappelijk is voor alle Homo sapiens, zou veel vragen kunnen beantwoorden met betrekking tot het gedrag en de behoefte aan stimulatie in een vroeg stadium. De belangrijkste evolutionaire strategie, Neotenia, hield in dat men geboren werd met een kleine/onvolwassen brein om door het geboortekanaal te gaan, en dat men de rijping ervan in het postnatale milieu moest voltooien: "Altriculaire ontwikkeling". Deze zeer afhankelijke pasgeborene vergrootte geleidelijk zijn hersenvolume tot het bereiken van de maximale encefalisatiecoëfficiënt die in de natuur wordt bereikt. De vroege replicatie van het hominisatieproces, analoog aan de fylogenie, zou kunnen plaatsvinden in de ontwikkeling van elk individu. Zo zou het mogelijk zijn om een relatie tussen fylogenie en ontogenie te hypothekeren. Tactiel contact zou een overheersende rol spelen door middel van amyelinische C-tactiele afferaties en vestibulair-proprioceptieve stimulatie. Hierbij zou het porteren met behulp van Kapulana's doorslaggevend zijn geweest. Hetzelfde geldt voor de inname van dierlijke eiwitten, meervoudig onverzadigde vetzuren met een lange keten en hersengevoelige spoorelementen. Het kennen en bevorderen van deze strategieën kan van fundamenteel belang zijn voor de ontwikkeling van onze kinderen.