O¿zbek dramaturgiyasi personaj nutqining leksik-semantik xususiyatlari

Dunyo tilshunosligida badiiy uslubning proza va poeziya asarlarining til xususiyatlari bo¿yicha bir qator ishlar qilingan holda, dramatik asarlar tilining lug¿aviy-semantik, stilistik va funksional uslublarini tadqiq etish ishlari nisbatan sust olib borilayotir. Mazkur monografiyada XX asr o¿zbek dramatik asarlari personaj nutqining situativ nutq sifatida og¿zaki so¿zlashuv nutqiga xos xususiyat ko¿rinishlari, so¿zning mäno nozikliklari va xalq tilining tovlanuvchanlik xususiyatlari, so¿zning okkazional mäno xususiyatlari, dramaturgning so¿z ijodkorligi sohasidagi mahorati, iboralashuv ko¿rinishlari va dramaturgning hikmatnavislik mahorati, ularning nutq ko¿rkamligi, tasviriyligini kuchaytirishdagi ahamiyati, lug¿aviy birliklar, frazema va paremalarning variantdorlik, sinonimik, antonimik, omonimik ko¿rinishlari va ularning badiiy nutqda qo¿llanish xususiyatlari, sahna nutqi leksikasining o¿ziga xos leksik-semantik va stilistik xususiyatlarini zamonaviy paradigmalarda ochib berilgan.