Nietzsche'de Ressentiment ve ¿nsan

Friedrich Nietzsche'nin insan kavray¿¿¿, felsefe tarihinde özellikle ahlak felsefesi aç¿s¿ndan büyük öneme sahiptir. Onun insan tipleri s¿n¿fland¿rmas¿, sürü insan¿ndan üstinsan idealine do¿ru uzanan bir de¿er hiyerar¿isini gözler önüne serer. Üstinsan veya trajik insan, Nietzsche'ye göre insanda potansiyel olarak bulunan bir idealdir ve ahlaki aç¿dan iyi olan tav¿r, insan¿n kendisini ä¿p bu seviyeye ulämay¿ istemesidir. Ancak sürü de¿erleri tarih boyunca her zaman bask¿n olmu¿ ve bu potansiyelin ortaya ç¿kmas¿n¿ çoklukla engellemi¿tir. Nietzsche'nin felsefesinde yäam için y¿k¿c¿ olan sürü ahlak¿, Avrupa toplumunun tarihsel sürecinde H¿ristiyanl¿k olarak tezahür eder. O, H¿ristiyanl¿¿¿n, dolay¿s¿yla sürü ahlak¿n¿n özünde ressentiment denilen, h¿nç ve kin duygular¿yla yo¿rulmu¿ psikolojik bir durumun yatt¿¿¿n¿ söyler. Bu çal¿¿mada, Nietzsche'nin felsefesinde ressentiment kavram¿n¿n sürü ahlak¿n¿n ortaya ç¿kmas¿n¿n ve süreklili¿inin kaynä¿ oldu¿u; bununla beraber bu y¿k¿c¿ psikoloji için bir çözümün yine Nietzsche'de, onun yarat¿c¿ trajik insan idealinde bulunabilece¿i fikri ortaya konulmaya çal¿¿¿lm¿¿t¿r.