Neoliberalisme en de Staat

Onze hedendaagsheid toont ons op grimmige wijze in een soort collectieve neurose verstikt door de giftige alomtegenwoordigheid van een louter instrumentele rationaliteit die geen ruimte of gebrek laat voor kritiek. Wrede, ellendige en genadeloze spiegel, de uitkijktoren van de neoliberale instrumentele rede beschouwt de wereld vanuit dezelfde kritiekloze ingewanden met de "natuur" van de markt. Als empathische en politiek geëngageerde acties leiden tot afkeer en weerzin van de kant van een gekoloniseerd en gesublimeerd consumptiemodel, dan is het ontwikkelen van zowel de genealogie van het model als het nadenken over mogelijke hoopvolle of prometheïsche scenario's geen oefening in futiliteit of nihilisme, maar vertegenwoordigt het de urgentie van het benoemen, om ons ten minste te dwingen systemen te bedenken die op z'n minst een manier van leven zijn, tenminste, om alternatieve systemen te bedenken, en om te ontsnappen aan de valse sceptische retoriek die ons ertoe aanzet elke historische of politieke gebeurtenis te reduceren tot een reductieve abstractie met de eenvoudige mantra dat alles wat buiten het discursieve centrum van het consumentisme als existentieel centrum van de beschaving valt, extremisme is en daarom te verwerpen en te verafschuwen.