Nauka o romantyzmie

Je¿li wi¿kszo¿¿ programów nauczania utrzymuje sztuk¿ i nauk¿ w oddzielnych dziedzinach, to historia nie czyni takiego rozró¿nienia. Ruch romantyczny rozpocz¿¿ si¿ jako gä¿¿ naukowa, która wyros¿a ponad imitacje nauk XVIII wieku. W reakcji na stare tradycje, nauki o¿wieceniowe oddzieläy to, co faktyczne, od tego, co moralne, i przedstawiäy cz¿owieka i natur¿ w kategoriach tak ogólnych i abstrakcyjnych, ¿e to, co partykularne i konkretne, by¿o praktycznie wykluczone. Dla romantyka te wy¿¿czenia uniemo¿liwiäy jednostce do¿wiadczenie pe¿nego potencjäu jej relacji z rzeczami zewn¿trznymi. Filozofia romantyczna wy¿oni¿a si¿ po cz¿¿ci po to, by skorygowä pogl¿d naukowy, tworz¿c bardziej inkluzywny system, który obejmowä "prawdziw¿" g¿¿bi¿ cz¿owieka i natury oraz ich relacji. W rzeczywisto¿ci jednak romantyk dokonywä podobnych wyklucze¿ jak jego naukowy odpowiednik, gdy¿ jego poezja nie dokonäa idealizacji rzeczywisto¿ci, dzi¿ki której romantyczny podmiot miä w pe¿ni zjednoczy¿ si¿ z otoczeniem. Tylko dzi¿ki sztuczce spojrzenia romantyk móg¿ upodobni¿ ¿wiat do ideäu, który tylko on sam uwää za godny swojej wyobräni.