Nâm¿k Kemâl Dîvân¿'nda Din ve Tasavvuf

Tanzimat Dönemi¿nde Tasavvufî dü¿üncede bir duraklama görülmü¿tür. Bu dönemde Bat¿ edebiyat¿ örnek al¿narak pek çok alanda oldu¿u gibi edebiyatta da yenilikçi sanatç¿lar eski edebiyat¿ ele¿tirmi¿lerdir. Bu sanatç¿lar¿n bä¿nda gelen Nâm¿k Kemâl için tasavvuf, ilk gençlik y¿llar¿nda tan¿¿t¿¿¿ ¿eyh, hoca ve ¿airlerin etkisi ile ilgilendi¿i bir gençlik hevesidir. ¿inâsi ile ve dolay¿s¿yla Bat¿ edebiyat¿ ile tan¿¿mas¿n¿n ard¿ndan eski edebiyata kar¿¿ ç¿km¿¿, hatta bu ¿iir gelene¿ini sertçe ele¿tirmi¿tir. Devletin içinde bulundu¿u durum onu toplum için sanat icra etmeye yönlendirmi¿, sanatta estetik zevk aray¿¿¿ndan uzaklät¿rm¿¿t¿r. Eski edebiyat bu dava adam¿na göre içtimaî fikir aç¿s¿ndan oldukça k¿s¿r kalm¿¿t¿r. Nâm¿k Kemâl, on yedi yä¿ndan yirmi iki yä¿na -¿inâsi ile tan¿¿mas¿na- kadar yazd¿¿¿ Dîvân¿¿n¿ sonradan yok saym¿¿t¿r. Gerek o¿lu Ali Ekrem, gerekse edebiyat arät¿rmac¿lar¿ bu Divân¿¿ incelemeye de¿er görmemi¿, Nâm¿k Kemâl¿in ¿iirlerinden söz edilece¿i zaman sonraki y¿llarda yazd¿¿¿ ¿iirleri ele alm¿¿lard¿r. Bu kitapta yäad¿klar¿ndan dolay¿ düzenli e¿itim alamayan otodidakt, çok okuyan, çok yazan Nâm¿k Kemâl¿in Dîvân¿¿nda din ve tasavvufun yeri incelenmi¿tir.