Mówienie i my¿lenie

Aby studiowä j¿zyk, lingwi¿ci zazwyczaj b¿d¿ musieli uznä j¿zyk za przedmiot. Faktycznie j¿zyk jest niczym innym jak seri¿ form, tre¿ci, jednostek, zasad, procedur, postaw, przekonä i idei oferowanych mówcom jako cz¿onkom spo¿eczno¿ci mówi¿cej (=a j¿zyk). Z tego powodu j¿zyk, kädy j¿zyk, nosi w sobie wiele przekonä i idei stanowi¿cych ró¿ne sposoby my¿lenia, z ukrytymi sposobami pojmowania rzeczy, sposobami bycia rzeczy i sposobami mówienia zwi¿zanymi z wieloma okoliczno¿ciami, w które osoby mówi¿ce mog¿ by¿ zaangäowane w kädej chwili w swojej historii na ¿wiecie. Poniewä lingwi¿ci s¿ jednocze¿nie mówcami i lingwistami, prawdopodobnie zaakceptuj¿ oni te serie form, tre¿ci, jednostek, zasad, procedur, postaw, przekonä i idei jako jedyne sposoby my¿lenia, sposoby bycia rzeczy i sposoby mówienia. Ta postawa lingwistów mo¿e nie uwzgl¿dniä tego, ¿e te tryby my¿lenia z ukrytymi trybami bycia rzeczy i trybami mówienia s¿ w¿äciwe dla ich historycznego j¿zyka. Z drugiej strony, wyräenia j¿zykowe, na poziomie sprawdzianów, s¿ zdeterminowane przez tryby poznania i znane ¿wiaty w ich spo¿eczno¿ci mowy.