Meticillin-rezistentnyj zolotistyj stafilokokk (MRSA)

Global'naq problema rastuschej tendencii k powysheniü ustojchiwosti k protiwomikrobnym preparatam osobenno aktual'na w razwiwaüschihsq stranah, gde meticillin-rezistentnyj zolotistyj stafilokokk (MRSA) chasto qwlqetsq tqzhelym wozbuditelem wnutribol'nichnyh infekcij. V nastoqschee wremq wozrastaüt trudnosti lecheniq takih pacientow iz-za poqwleniq ustojchiwosti ko wsem suschestwuüschim klassam antibiotikow. V bol'nicah otmechaetsq znachitel'nyj rost meticillin-rezistentnogo S. aureus. Odnako regional'nye razlichiq w äpidemiologicheskih faktorah MRSA predstawlqütsq znachitel'nymi. Bystroe i nadezhnoe wyqwlenie MRSA neobhodimo dlq obespecheniq optimal'nogo lecheniq pacientow so stafilokokkowymi infekciqmi, a takzhe dlq procedur infekcionnogo kontrolq. V nastoqschem issledowanii klinicheskie izolqty S. aureus byli sobrany iz chetyreh bol'nic. Vse podtwerzhdennye izolqty S. aureus byli obrabotany dlq testirowaniq na chuwstwitel'nost' k antimikrobnym preparatam, prowedennogo po modificirowannoj metodike Kirbi-Bauära. Polozhitel'naq prognosticheskaq cennost' prowedennyh testow dlq opredeleniq MRSA po MIK byla wyshe, chem pri diffuzii diskow. Byl sdelan wywod, chto ustojchiwost' k oxacillinu po MIK byla bolee nadezhnoj, chem diffuziq diskow dlq opredeleniq izolqtow MRSA.