MEDYTACJA ADVAITA III: Nie ma przestrzeni, nie ma czasu i nie ma Stworzenia

Kiedy umys¿ jest odwrócony, osi¿ga si¿ samo¿wiadomo¿¿, a wewn¿trz samo¿wiadomo¿ci jest wszechobecno¿¿ i wszechmoc. Kiedy to si¿ dzieje, zdajemy sobie spraw¿, ¿e wszystko jest projekcj¿ naszego w¿asnego umys¿u. ¿e wszystko jest Bytem, przez cäy czas, ¿e wszystko, co si¿ kontempluje jest Bytem i ¿e jest si¿ Tym.W ramach tego wewn¿trznego zjawiska mentalnej projekcji odkrywamy, ¿e poj¿cia grzechu, zbawienia i kary s¿ jedynie iluzorycznymi poj¿ciami, które wywo¿uj¿ skutki tak d¿ugo, jak d¿ugo kto¿ w nie wierzy. Cäe stworzenie jest tylko gigantyczn¿ projekcj¿ w¿asnego uniwersalnego umys¿u, gdzie czas i przestrze¿ zale¿¿ od substancji mentalnej. Koncepcje Kosmicznej Inteligencji, Boskiego Planu, ewolucji, to wszystko wierzenia, projekcje, utrzymywane przez umys¿. Nawet Bóg, którego postrzegamy jako oddzielonego od nas samych, jako wyizolowan¿ si¿¿ transcendentn¿ do naszego "ja", jest mentaln¿ prekoncepcj¿, jeszcze jednym przekonaniem w ramach dwoisto¿ci umys¿u, iluzoryczn¿ projekcj¿. Prawdziwy Bóg jest Bytem, którym si¿ jest, który jest identyczny z sob¿ samym, który jest tym, co jest przez cäy czas, który jest niezrodzony, niezmienny, wszechobecny, wszechwiedz¿cy, który nigdy nie przestaje by¿; od którego nie jeste¿my oddzieleni nawet na chwil¿.