Mapowanie szkó¿ i mikroplanowanie w edukacji

Po pierwsze, mapowanie szkó¿ zajmuje si¿ zasadniczo kwesti¿ alokacji zasobów. Innymi s¿owy, zajmuje si¿ efektywno¿ci¿ w alokacji zasobów, zw¿aszcza na potrzeby tworzenia placówek edukacyjnych. Z drugiej strony, mikroplanowanie zajmuje si¿ zagadnieniami zwi¿zanymi z lepszym wykorzystaniem zasobów ju¿ dostarczonych przez proces planowania. Inaczej mówi¿c, mapowanie szkó¿ zajmuje si¿ optymaln¿ alokacj¿ zasobów, a mikroplanowanie optymalnym ich wykorzystaniem. Po drugie, kartografia szkolna zajmuje si¿ przede wszystkim tworzeniem obiektów edukacyjnych, a wi¿c skupia si¿ na wk¿adach i rezerwach. Z drugiej strony, mikroplanowanie koncentruje si¿ na zagadnieniach dotycz¿cych procesów i wyników zarówno na poziomie lokalnym, jak i instytucjonalnym. Po trzecie, kartografia szkolna jest zawsze oparta na normach. Na przyk¿ad, normy dotycz¿ce otwierania szkó¿ w Etiopii to obecnie: maksymalna odleg¿o¿¿ do 5 km; oraz populacja oko¿o 600 rodzin na obszarze równinnym i oko¿o 500 rodzin na obszarach plemiennych lub pagórkowatych. Mikroplanowanie nie jest ¿ci¿le zgodne z ¿adnymi takimi normami. Jest to raczej ¿wiczenie zorientowane na wyniki ni¿ dziäalno¿¿ oparta na normach.