Literatuur en ecologie

Ecologische literatuur is opgevat als een ervaring van representatie van de ecologische wereld in de literaire wereld. Het legt duidelijk een continuïteitsrelatie vast tussen het denkbeeldige en de fysieke werkelijkheid van de ecologie. Het voorziet de communicatieprocessen in alle lagen van het leven en bouwt op basis daarvan een ecologische conceptie van het narratieve discours op in zijn vermogen om precies de relaties te beschrijven die zich voordoen tussen enerzijds de elementen die in een bepaalde natuurlijke omgeving worden waargenomen en anderzijds de interpretatie die wordt geboden door middel van literaire expressie. Het is gebaseerd op ecologische taalkundige mechanismen en vergroot de schoonheid van het natuurlijke, stedelijke en toeristische landschap. Het stigmatiseert de grote ecologische crises: stroperij, ontbossing, vervuiling, opwarming van de aarde, epidemieën, stedelijke wanorde en bevordert ecologische waarden: ecotoerisme, agrovoeding, verantwoord eco-bosbeheer, duurzaam afvalbeheer, pandemieën, oorlogen en rampen, cultureel erfgoed, digitale economie, duurzame ontwikkeling, natuurbescherming, biodiversiteit en eco-burgerschap.