Kompozyty: nowa era materia¿ów wype¿nieniowych

Pierwszym materiäem opracowanym do stosowania jako materiä do bezpo¿rednich uzupe¿nie¿ estetycznych by¿ cement krzemianowy. Wprowadzony pod koniec XIX wieku, cement ten przygotowywano ze szk¿a glinowo-krzemowego i p¿ynu zawieraj¿cego kwas fosforowy. Bardzo dobrze rozpuszczalny w p¿ynach ustnych, uleg¿ szybkiej degradacji, jednak pozostä preferowanym materiäem ä do wczesnych lat 50-tych. Rozpuszczanie, przebarwienia, utrata przezierno¿ci i brak odpowiednich w¿äciwo¿ci mechanicznych przyczyni¿y si¿ do jego ostatecznego zast¿pienia. Jego g¿ówn¿ zalet¿ by¿o powolne uwalnianie fluorków z fazy szklanej. Samoutwardzalna, niewype¿niona ¿ywica akrylowa zostäa wprowadzona oko¿o 1945 roku jako zamiennik cementu krzemianowego i by¿a umiarkowanie u¿ywana w latach 50-tych. Materiäy te by¿y spokrewnione z ¿ywicami bazowymi do protez i by¿y znacznie mniej rozpuszczalne i bardziej stabilne kolorystycznie ni¿ silikaty. By¿y ¿atwe w u¿yciu, däy si¿ polerowä i miäy dobr¿ pocz¿tkow¿ estetyk¿. Ich g¿ównymi problemami by¿y: wysoki skurcz po polimeryzacji, du¿a termiczna zmiana wymiarów, przebarwienia i wysoki wspó¿czynnik zu¿ycia.