Jepitafiq zhiwyh

Ne tak dawno chörnye korabli prichalili k beregam audomanskogo arhipelaga i ih hozqewa, ne ob#qsnqq prichin swoej agressii, ubiwali lüdej i szhigali goroda. Ciwilizacii padali, a na ih meste osnowywalis' nowye imperii chuzhezemcew, kotorye wsö bol'she i bol'she rasshirqli swoi nowoqwlennye granicy. Tak prodolzhalos', poka ne poqwilsq Kuznec, podariwshij lüdqm nadezhdu, unichtozhaq armii zahwatchikow. Drakony wragow padali s nebes, a chudowischa, chto wypolzali iz zemli, otkazywalis' podchinqt'sq swoim gospodam, tol'ko chtoby ne wstretitsq na powerhnosti s blagoslowlönnym bogami zaschitnikom. Togda chuzhezemcam prishlos' pojti na neglasnyj mir, chtoby wosstanowit' swoi sily. No kogda proshlo neskol'ko stoletij, i tömnaq noch' stala wstrechat'sq zhöltym zakatom, a prowozhat'sq krasnym rasswetom, nemnogie wspomnili, chto kogda-to posle takogo prishli te samye ubijcy, chto pytalis' ustroit' genocid korennyh narodow. Roroli chelowecheskih gosudarstw zanqty swoimi igrami. Lübow'ü i zagoworami. Vosstaniqmi i wojnami. Mest'ü i religioznym proswescheniem. Edinstwennaq nadezhda chelowechestwa nasledniki Kuzneca. No kto i gde oni? I kto reshitsq otwlech'sq ot swoih razwlechenij i pustitsq na ih poiski? Ved' lüdej stanowitsq wsö men'she¿