Intuïtie, zeggen en spreken

In de studie van het spreken moeten we rekening houden met de vorming ervan in termen van abstractie, een activiteit van de mens die aanleiding geeft tot weten en, radicaler, tot intuïtie. Welnu, we zouden geen intuïtie hebben als we er niet toe bewogen werden door wat het is om te willen zeggen, een werkelijkheid zonder concreet bestaan, afgeleid van menselijke creativiteit en dit vanuit menselijke vrijheid. Er is dus een progressieve vastberadenheid vanuit het binnenste van het menselijk wezen naar de enige werkelijkheid om te spreken, de werkelijkheid met bestaan. Coseriu gaat uit van de intellectuele operatie van vastberadenheid om uit te leggen wat spreken is. Hij onderscheidt drie niveaus van spreken: spreken in het algemeen, spreken van een taal en individueel spreken. Maar hij vergeet het niveau dat voorafgaat aan de determinatie, namelijk het niveau van de creatie van het zeggen door het spreken. Het is daarom geoorloofd om een taalkunde van het spreken te maken die zich ontwikkelt op het diepste niveau van het ontstaan van taal in een taal en die Coseriu's theorie van het spreken omvat omdat het zeggen de determinant is en het spreken de determinant. Er zou noch spreken zijn, noch talen, noch taal als de mens niet de spreker was.