Intertekstualiteit in J. M. Coetzee en Nadine Gordimer

Dit boek richt zich op het illustreren van de wederkerige relatie tussen de historiciteit van teksten en de textualiteit van geschiedenis door middel van het begrip intertekstualiteit en de relatie daarvan met de nieuw-historische benadering in de romans van Coetzee en Gordimer. Oorspronkelijk gebruiken beide romanschrijvers klassieke geschriften als inspiratiebronnen bij het weven van hun verhalen; daarom onderscheiden hun werken zich door ambiguïteit. Bepaalde vormen van intertekstualiteit zoals citaten, epigraphs, allusies, adaptaties en herhalingen tekenen zich in wisselende verhoudingen af doorheen de bestudeerde romans. Het boek zal ook bespreken welke as van intertekstualiteit Coetzee en Gordimer in hun romans gebruiken en de vormen van intertekstualiteit onder de loep nemen om de punten van overeenkomst en verschil tussen hen aan te tonen. Bovendien zal blijken hoe zij oude verhalen een nieuwe vorm geven en de kwestie van macht en verzet heroverwegen door in hun verhalen gebruik te maken van intertekstuele verwijzingen, die de kern vormen van het Nieuw Historicisme. Deze punten zullen in detail worden onderzocht aan de hand van Coetzee's en Gordimer's geselecteerde romans.