Indywidualno¿¿ mowy jako system semiotyczny

Problem indywidualno¿ci mowy mo¿e pretendowä do miana osobliwego o¿rodka, w którym ¿¿cz¿ si¿ interesy ró¿nych dyscyplin i podej¿cia do nauki j¿zyka. S¿ to zarówno podej¿cie systemowo-strukturalne, jak i dyscypliny zwi¿zane z antropocentrycznym spojrzeniem na j¿zyk, tj. socjolingwistyka, psycholingwistyka, pragmatyka, j¿zykoznawstwo kognitywne. Wszystkie wymienione dyscypliny w takiej czy innej formie odnosz¿ si¿ do osobowo¿ci j¿zykowej - osoby w jej zdolno¿ci do generowania i rozumienia mowy, a indywidualno¿¿ mowy jest, cho¿ daleka od bycia jedynym, ale jednym z wänych aspektów badania "cz¿owieka w j¿zyku". Badanie indywidualno¿ci mowy jest ¿ci¿le zwi¿zane z problemem opanowania systemu j¿zykowego, poniewä osobowo¿¿ j¿zykowa, opanowanie obiektywnej struktury j¿zykowej, w miar¿ jej rozwoju, wypracowywanie sposobów interakcji z ni¿, umiej¿tno¿¿ korzystania z niej w sposób nietypowy, kreatywny, zgodnie z zadaniami, które sobie stawia. Z¿o¿one rozwäania nad indywidualno¿ci¿ mowy zapewniaj¿ koncepcyjn¿ wymian¿ pomi¿dzy ró¿nymi sferami badä teoretycznych i praktycznego rozwoju odnosz¿cego si¿ do problemu indywidualno¿ci w tek¿cie.