Huzûrî ve Esrârnâme Mesnevisi

¿ranl¿, tasavvuf ehli, ¿air Feridüddin Attar taraf¿ndan XII. yy.¿da yaz¿lm¿¿ olan Esrâr-nâme XV. yy.¿ da Tebrizli Ahmedî taraf¿ndan Türkçe¿ye çevrilmi¿tir. Bu eser ile Attar¿¿n eseri aras¿nda 3 hikâyenin ayn¿ olmas¿ d¿¿¿nda fazla bir benzerlik bulunmamaktad¿r. Esrâr-nâme, Türk Edebiyat¿nda kabul gördü¿ünden, fazla say¿da manzum ve mensur edebî esere kaynakl¿k etmi¿tir. Attar¿¿n Esrâr-nâme¿si ile birebir benzerlik gösteren eser ise, XVI. yy.¿da Huzûrî taraf¿ndan yaz¿lm¿¿t¿r, 4454 beyitten olu¿an bu Esrâr-nâme, çok sevilmi¿ ve çe¿itli müstensihler taraf¿ndan istinsah edilmi¿tir. Eser konu itibariyle vahdet-i vücut anlay¿¿¿ üzerine kurulmu¿tur. Bu dünyada her ne varise Allah¿¿n yans¿mas¿d¿r, asl olan ahiret hayat¿d¿r, bu dünyada sahip olundu¿u san¿lan her ¿ey geçicidir. Vahdette yok olunmad¿kça s¿rra vak¿f olunamaz. ¿nsan, ister padi¿ah olsun isterse dilenci sonuçta her ikisi de toprak olacakt¿r. Öyle ise bu dünya için çal¿¿¿p gam çekmenin de faydas¿ yoktur, önemli olan ebedî hayat için çal¿¿¿p biriktirmek ve huzura eli bö ç¿kmamakt¿r.