Het probleem van de liefde van Sartre en Beauvoir tot Irigaray

Het gemeenschappelijke idee van liefde is een samensmelting van de individuen in één. Het idee is in de hele maatschappij doorgedrongen, zodat het nu als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Zo'n idee van samensmelting van twee individuen is eerder schadelijk dan nuttig. Beginnend met Sartre, is hij het paradigmatische voorbeeld van het traditionele model van de liefde dat fout gaat. Door het samensmeltingsmodel tot zijn uiteindelijke hoogtepunt te brengen, is liefde onmogelijk of - onder andere - sadomasochistisch. Beauvoir leest Sartre's visie als een slecht gelovige versie van de liefde. Ze voegt haar visie toe door een verslag te geven van de "vrouw in de liefde" die een voorbeeld is van een vrouw onder Sartre's interpretatie van de liefde. Beauvoir stelt dat authentieke liefde alleen kan plaatsvinden als de individuen gelijk zijn. Op die manier kan de liefde gronden hebben voor culminatie en versmelting. Irigaray ziet het fusiemodel als ontkracht. Ze ziet wat Sartre en Beauvoir veronderstellen dat er grote dingen gebeuren. Irigaray stelt dat echte liefde gebaseerd is op de verschillen - vooral seksuele verschillen - die Sartre en Beauvoir zich niet hebben gerealiseerd. Door te kijken naar Irigaray's liefdesverhaal wordt het traditionele fusionmodel ontkracht en wordt de liefde op basis van verschillen toegejuicht.