Het goede en het gratis

Achtergrond: dankzij internet hebben de consumenten toegang tot een wereld van informatie en kunnen ze gemakkelijk de goederen en diensten van de ene leverancier met de andere vergelijken, en zo deel uitmaken van het waardecreatieproces (Grönroos 2002). De prijs is nog steeds de sleutel, maar aangezien producenten hun kosten al tot het uiterste opdrijven, wat Chris Anderson (www.wired.com) de "race naar de bodem" noemt, moeten ze op andere manieren concurreren, wat betekent dat ze dieper moeten duiken dan laagste prijzen. Deze gratis goederen en diensten moeten echter een waarde hebben, ook al hangt er geen prijskaartje aan. Er zijn twee manieren om naar waarde te kijken; de altruïstische en de normale. Dit laatste veroorzaakt de normale vraag-aanbodverhouding, waarbij de vraag toeneemt en de prijs toeneemt, en vice versa. De eerste wordt echter gedefinieerd als de onzelfzuchtige manier om voor anderen te zorgen, of eenvoudiger, het tegenovergestelde van egoïsme (www.ne.se). Vertaald betekent het dat mensen of bedrijven daadwerkelijk dingen gratis kunnen weggeven, zonder de bedoeling economisch winst te maken. Onze studie kijkt dus of een waardemaatstaf buiten de economische monetaire maatstaf al dan niet nodig is.