Het evaluatieve apparaat in het enunciatieve discours van Boris Diop

Het hier gepresenteerde werk is gebaseerd op het breken met bepaalde gevestigde tradities in de literaire kritiek, die leiden tot de toepassing van eerder ontwikkelde instrumenten op een tekst, waarbij de tekst slechts dient ter illustratie van de theorie. Het stelt een tegenovergestelde benadering voor: deze reflectie geeft de tekst een enunciatieve plaats, van een bepaald soort, ten opzichte van het institutionele en culturele kader dat hem informeert. De tekst wordt dan ondervraagd om de wetten van zijn dehiscentie te ontdekken. Wij mogen niet uit het oog verliezen dat een gegeven tekst, die een uniek geval is als geen ander, specifieke vormen van enunciatie verbergt, en wij moeten met grote peddelslagen navigeren in de richting van de opwellende nivellering van de enunciatieve theorie. De weg die in dit essay wordt voorgesteld is een transversale lezing van de tekst. Het bestaat erin de grondslagen van de uitspraak te bevragen, in relatie tot de verscheidenheid van discoursgenres, in een soort semantiek van de uitspraak. Vervolgens wordt, op basis van een poëtische analyse, het enunciatieve, pre-literaire instrumentarium onderzocht als een fysiologie van de enunciatie waarin eigenschappen en functies van discursieve organen vermengd zijn.