Hersendood, ethische, diagnostische, therapeutische aspecten

De dood wordt van oudsher gedefinieerd door het stopzetten van alle orgaanfuncties, met name de ademhaling en het hartautomatisme. Sinds de komst van geavanceerde reanimatiemethoden, die het mogelijk maken deze activiteiten te hervatten na hun schorsing, en het kunstmatig in stand houden van de beademing en de bloedcirculatie door middel van geassisteerde beademing en positieve inotrope medicijnen, is een preciezere definitie nodig geworden. De verouderde coma werd voor het eerst beschreven in 1959 in het Claude-Bernard Ziekenhuis door de infectioloog Pierre Mollaret en de neuroloog Maurice Goulon. In 1967 werd op Harvard een Ad-Hoc Committee on Brain Death opgericht. De vergaderingen van dit comité gaven aanleiding tot een rapport dat een jaar later, precies op 5 augustus 1968, werd gepubliceerd en dat wordt beschouwd als de oorsprong van de transformatie van de medische praktijk aan het einde van het leven en de orgaantransplantatie in bijna alle technisch ontwikkelde landen. De conclusie van dit rapport was om hersendode patiënten te beschouwen als dode mensen, na bevestiging van de onomkeerbaarheid van hersenbeschadiging.