FUNKCJE I EFEKTY MALOWANIA TWARZY W POPULARNYM TEATRZE KINOIS

Wpisany w systemy komunikacji spo¿ecznej, teatr pozostaje w swojej praktyce t¿ przestrzeni¿, która najlepiej imituje animowane formy ¿ycia i wykracza poza nie, zaspokajaj¿c estetyczne aspiracje. W Demokratycznej Republice Konga, lepiej w Kinszasie, ta sztuka, obok täca i muzyki, stäa si¿ spektakularn¿ i imponuj¿c¿ form¿, na której opiera si¿ obecna kultura chi¿ska, poniewä jej tak zwany gatunek popularny pozostawi¿ teatry telewizji. Graj¿c ¿ycie, a raczej, jak twierdzi Jean-Louis Barrault, "gr¿, która odtwarza ¿ycie", niektórzy z aktorów grymasi¿, aby wtopi¿ si¿ i by¿ stale zamieszkiwanym przez przesadnie wymy¿lon¿ postä graj¿c¿ ró¿ne role. Nasz¿ trosk¿, poza cä¿ t¿ rzeczywisto¿ci¿, jest uchwycenie roli, jak¿ u¿ycie takiego grymasu na stäe wype¿nia i wp¿ywu, jaki to narz¿dzie ma na aktora, by chciä na stäe wcieli¿ t¿ sam¿ postä w ten sam makijä. Praca ta ma na celu podj¿cie wyzwania, jakim jest znalezienie, poprzez ducha i kultur¿, odpowiedzi mog¿cych zwróci¿ uwag¿ na cuda zdolno¿ci transmisyjnych i/lub komunikacyjnych b¿azna Kinois.