Etyka i polityka: Sojusznicy czy wrogowie?

W szczytowym momencie ostatnich zawirowä w ¿yciu Ameryki by¿y burmistrz Nowego Jorku og¿osi¿, ¿e partyzancka polityka wewn¿trzna musi by¿ prowadzona jak dziäania wojenne. Zdaniem burmistrza, dzisiejszy konflikt partyzancki nie jest nap¿dzany jedynie przez przyziemne interesy (które mo¿na negocjowä), ale przez g¿¿bsz¿, niemal apokaliptyczn¿ "wojn¿ kulturow¿", w której mog¿ by¿ tylko zwyci¿zcy i przegrani. Jak nale¿y sobie u¿wiadomi¿, pogl¿d burmistrza nie by¿ jedynie odosobnion¿, prywatn¿ opini¿, ale odzwierciedlä szersze spo¿eczne credo, wed¿ug którego polityka to nic innego jak walka o w¿adz¿. Nowo¿ci¿ w jego wypowiedziach by¿o radykalne zastosowanie tego credo do spraw wewn¿trznych. W przesz¿o¿ci credo to by¿o jednym z "truizmów" polityki globalnej czy mi¿dzynarodowej, to znaczy interakcji mi¿dzy pästwami narodowymi, o których mieszkäcach mówi¿o si¿, ¿e s¿ sobie wrogie, co czyni¿o wojn¿ niemal nieuniknion¿. Na tym poziomie wystarczaj¿co dobrze znana jest opozycja mi¿dzy przyjació¿mi Ameryki a jej wrogami lub (szerzej) mi¿dzy "wolnym ¿wiatem" a "osi¿ z¿a".