Elementy rytua¿u wisznuickiego w Bhagawata-puranie

Ksi¿¿ka po¿wi¿cona jest kategoryzacji i analizie rytuäów wisznuickich w tek¿cie Bhagawata-purany. Omawiane dzie¿o obok Mahabharaty i Ramajany jest jednym z najwäniejszych hinduistycznych tekstów epickich. Mimo ¿e nale¿y do gatunku puranicznego, to reprezentuje kult jednej grupy religijnej ¿ bhagawatów. Wzmianki o wspólnocie pojawiaj¿ si¿ w pierwszych wiekach p.n.e., a omawiany tekst jest ich dojrzäym dzie¿em teologicznym, egzegez¿ wcze¿niejszej my¿li brami¿skiej. Z lektury wy¿ania si¿ szczególny kult deprecjonuj¿cy sformalizowan¿ rytualn¿ sfer¿ religijno¿ci. G¿ówne praktyki to spotkania, którym towarzyszy s¿uchanie i wy¿piewywanie religijnych opowie¿ci; wizualizacje bóstwa oraz przygotowywanie si¿ do ¿mierci. Ich celem jest rozbudzenie emocjonalno¿ci nakierowanej na bóstwo, której zewn¿trznym rezultatem s¿ ¿zy, dr¿enie, a ostatecznie religijne ob¿¿kanie. Niniejsza praca rekonstruuje struktur¿ obrz¿dowo¿ci bhagawatów kategoryzuj¿c rytuäy w trzy grupy: g¿ówne, zalecane, towarzysz¿ce. Ksi¿¿ka skierowana do religioznawców, teologów i orientalistów przybli¿a ¿redniowieczne formy indyjskiego nurtu nabo¿nego oddania (bhakti) i ¿amie stereotyp postrzegania rytualistyki subkontynentu.