Een familie "schrik"

De invaliderende aandoening agorafobie met paniekstoornis wordt onderzocht in de levensduur van drie individuen die verwant zijn: de 63-jarige grootmoeder, de 43-jarige moeder en de 23-jarige zoon. Terwijl hun levensverhalen worden verteld, worden glimpen onthuld van ervaren stigma, emotioneel management, het creëren van identiteiten en coping-mechanismen. Deze worden geanalyseerd met behulp van de sociologische theorieën van Goffman, Ellis, Cahill en Davidson. De notie van natuur versus opvoeding komt het duidelijkst naar voren in het verhaal van Son, waarin de effecten worden beschreven van het opgroeien met grootmoeders ernstige agorafobische episodes. Hoewel elk individu overeenkomsten heeft in zijn ervaring met deze aandoening, kunnen ze er niettemin op zeer verschillende manieren mee omgaan en omgaan. Ik kijk naar mijn eigen ervaring met de stoornis, geef de definitie, etiologie en risicofactoren, evenals de prevalentie van de stoornis en hoe deze de kwaliteit van leven van individuen beïnvloedt. Van bijzonder belang is het levensverhaal van Son, gevolgd door zijn persoonlijke weergave van de evolutie van zijn angstgevoelens, zijn theorie over oorzaken en zijn controlemethoden.