Dziedzictwo i samozaparcie

Monografia skupia si¿ na cz¿owieku, który mówi o sobie. Celem studium jest zwrócenie uwagi na poszlakowy charakter j¿zyka i my¿lenia, a nast¿pnie prze¿ledzenie, w jaki sposób wyräa si¿ to w interakcji jednostki ze ¿wiatem - zarówno zewn¿trznym, jak i wewn¿trznym; a w szczególno¿ci, jak wp¿ywa to na zdolno¿¿ jednostki do rozumienia samego siebie. Cel ten jest osi¿gany poprzez szereg celów. Po pierwsze, proponuje si¿ szersze spojrzenie na obwodzenie - nie tylko jako ¿rodek poetycki, ale tak¿e jako proces poznawczy zachodz¿cy w kädym akcie ludzkiej interakcji ze ¿wiatem, z innymi lud¿mi i z samym sob¿. Po drugie, wykazano, ¿e rozumienie siebie jest najbardziej bezpo¿rednio zale¿ne od j¿zyka, którym dana osoba opisuje siebie; ¿e j¿zyk rozumienia siebie ma charakter alegoryczny; i ¿e w zwi¿zku z tym mówienie o sobie jest zawsze alegoryczne. Po trzecie, uwäa si¿, ¿e zjawisko samowykluczenia jest konsekwencj¿ j¿zyka samookre¿lenia; w zwi¿zku z tym w pracy opisano formy samowykluczenia w sposób nieprzedstawiaj¿cy, jego funkcje spo¿eczne i osobiste. Po czwarte, podnoszona jest kwestia jako¿ci samostanowienia i mo¿liwo¿ci przezwyci¿¿enia samozaparcia w autoprezentacji.