Dockyard naar Esplanade

Een dicht industrieel landschap vormde de schaal en het karakter van de 19de en 20ste eeuwse stadswateren. Hetzelfde landschap versperde de toegang van het publiek tot de kustlijn, vervuilde bodems en vervuilde waterwegen en voorzag miljoenen van middelen van bestaan. Als een gletsjer bevindt dit industriële landschap zich in een lange recessie en heeft het een verspreide stuwwal van dokken, kranen, magazijnen, fabrieken, molens, energiecentrales en rails achtergelaten. Een deel van deze infrastructuur is van cruciaal belang voor actieve bedrijven aan het water - andere industriële relicten zullen de industrie nooit meer ondersteunen. De beste praktijken voor het behoud van een levensvatbare industrie aan het water en het adaptief opnemen van industriële constructies in herontwikkelde sites aan het water moeten nog volledig worden begrepen door planners, ontwikkelaars, natuurbeschermers en overheidsfunctionarissen. Spectors onderzoek over dit onderwerp, oorspronkelijk gepubliceerd als haar masterproef, onderzoekt hoe planning, financieringsmogelijkheden, saneringstechnologie en industriële geschiedenis de levensvatbaarheid van stedelijke waterkant in de 21e eeuw zullen beïnvloeden.